Вось і ўсё... Казалі ж людзі:
«Шчасця з ім табе не будзе!
Рукі атрасай хутчэй
Ды гані з душы, з вачэй».

Верыла яму, дурніца.
Шыла модныя спадніцы...
Памяняла паліто...

Мне на руку прилетело божие создание.
Значит, время – загадать заветное желание.
Сбудется иль нет, гадать не стану на ромашке.
Знаю точно, что удачу принесёт букашка.

Невозможно сосчитать проторенных дорожек...

С севера – тучи, а с юга – улыбки,
Море штормило, швыряя улиток.

Брызги солёные, радуги блики,
Волны шалили, и слышались крики.

Словно корабль, надвигаются горы...

Хопіць дымам з шыпшынай,
Узмацняўшым усходы,
Дзе калючым насеннем
Трыснёг дыхае ў зорнай сіні,
Закрываць і хаваць ад мяне дарогу.
Цягнік ўжо хутка...

На земле жизнь скоротечна,
Не успели – старики,
А любовь – она сердечна...

Вечар срэбранаю падковай
Выбіў месячык і зоркі.
Пад зялёнаю заслонай
Птушкі спяць, і спяць вавёркі.
Толькі сыч стары з савою...

Их оскорблений сотни слов.
Их зависти безвестный тлен.
Из страхов сотканных их снов.
Кратчайший путь – по головам.
Кратчайшим мигом – жизни их.
Коротким лезвием ножа...

Байка

Адна Каза сабе прыдбала хусту
З кутасікамі па ўсіх вуглах,
І ўсім дэманстравала. Аж да хрусту
У шыях, скронях, ціску ў галавах.

Ды з гурту ў гурт насілася з хусцінай,
Дэманстравала й тым, хто не прасіў…
Бо вырашыла, што вось так пакіне...

Не спеши проходить
Мимо клумбы цветов.
Красоту оцени
И подборку сортов,
Яркий цвет лепестков...

На таполях – барвовыя кветачкі.
Пах смалісты тучанскай вясны.
Бэз пад лямпай загадкава свеціцца –
Аздабляе асеннія сны…

Вочы маміны мне ўспамінаюцца
І валошкі ў палях залатых.
Туча* родная! Свет пачынаецца...