|
Гады нясуцца, як хвіліны, –
Іх не паклікаць, не дагнаць. Учора я была дзяўчынай І шчасце марыла спазнаць. Учора я была дачушкай І для найлепшае з матуль Гарэзай і яе пястушкай…
Якасць жыцця адчуваем гадамі
У смаку вады, галасах за плячамі, Смеху вяселляў, надзей маладых...
Некстати задремала. Во сне – вокзал, перрон…
Минутка пробежала из тамбура в вагон. Прошу её несмело: «Побудь, не уходи, Я столько не успела, минутку погоди!..» Она мне: «Что за шутки? Сама свой крест неси! Учись беречь минутки. Годить – и не проси!» Рукой во сне взмахнула, вздохнула невзначай...
На голым дрэве яблыкі вісяць,
Зялёныя, магчыма, з восем. У іх сіла моцная, відаць, Калі не ўпалі ўвосень. Сама дык яблынька счарнела...
Гляджу цяпер не сэрцам, а вачыма.
У студзені яшчэ яно астыла. Сівая ў коўдры балерына – На мокрую падлогу, Нагам так жудасна было і сыра...
В минуте счастья – дóроги мгновенья,
Блаженством чувств легко очароваться. И грезам долгим эхом откликаться, Предчувствуя энергию виденья… А призрачность скользит крылатой тенью...
По инерции встаю.
По привычке засыпаю. По заказам – воздаю...
Ставлю в строчках многоточие,
Может, где-нибудь не точен я. Вновь пришла пора осенняя – Подарила миг Вселенная. Встреча есть и расставание. Нужно чуточку внимания, Даже если дождь за окнами...
Іду…
Насустрач зіме, праз туманную восень, Праз стомлены вечар, а лісцем заносіць Сляды, што шматкроп’ем жыццё рассыпае, І снег ужо белы мяне сустракае На дрэвах, на дахах, на скронях ссівелых...
Ісці наперад – а трапляць назад…
Усё цыклічна і ўтварае кола. Змяніў кастрычнік мокры лістапад: Вакол ні фарбы – безнадзейна-гола, Замоўклі гукі – спее цішыня… |
Навигация
Популярное
Голосование:
Какие стихи Вам больше нравятся?
Наши друзья
Будут)
{sape_links}
Счетчики
|