Воздух Родины так сладок и прозрачен!
Голос Родины так звонок и высок!
Песней ветра и жалейки тихим плачем
Он зовёт нас с заплутавшихся дорог.

Кружит аист над садами в майской сини,
Иль над полем клином к югу журавли –
Ничего милее нет и нет красивей...

Чебоксарские и марпосадские,
И алатырские хороши,
И вурнарские мы, и канашские
Белорусские чуваши.

Все мы разные, но и похожие.
И грустить мы не любим в тиши.
Мы лицом и душою пригожие...

Юбілею сталічнай вобласці прысвячаецца

Беларусь – мой куточак родны,
Жыць у міры з усімі згодны,
Бо адведаў злы нораў прыгнёту:
Ад шалёных вятроў да балота,
І ваенных паходаў разбоі,
І вялікага панства адстоі,
І разбэшчаных вырадкаў пошасць.
За жаданне жыць вольна – варожасць...

І, нарэшце, дзяржава паўстала...

О край бацькоў, любімы родны кут!
Ты для мяне і шчасце, і ратунак.
Як радасна, як добра, лёгка тут,
З табою адпачну ад цяжкіх думак.

Гады бягуць, кругаварот жыцця...

Плещет вода в океане,
волны блестят, как хрусталь.
Зрелище это веками
манит в лазурную даль.

В юности тянет на море –
юнга, матрос, капитан.
Чайки парят на просторе...

Вечары тыя поўнiць
Белы кiпень садоў…
Адлюстроўваюць поўню
Хвалi мiж чаратоў.
Сеткi, поўныя рыбы...

Францыску Скарыне

Душы глыбіні беларусаў зведаў
Асветнік, гуманіст, першадрукар.
Адкрыў Радзіме таямніцу ведаў,
Бясцэнны ў дар прынёс славянам скарб.

Да ўсіх эпох, краінаў і народаў
Пабеглі з літар ланцужкі шляхоў.
Сучаснае з мінулым назаўсёды...

Пайшоў з жыцця наш слаўны дзед.
Ля пазваночніка з ім куля
Суседкаю была ўвесь век.
Не развітаўся з ёй дзядуля.

Ён, кулямётчык малады,
Сустрэў яе падчас атакі.
Пад Кёнігсбергам бой той быў....

Ішоў дарогамі вайны.
Аб чым ты думаў пад абстрэлам?
Што ўспамінаў у цішыні?
Як сэрца плакала, як пела?

Чаму не распытала я
Пра шлях цяжкі да перамогі?
Як слухаў пошчак салаўя...

Загінуўшым продкам у бітве пад Мілавідамі

Лістапад. Беларусь. Мілавіды.
Богам дадзеныя краявіды.
К вам нашчадкам імчу праз гады,
Дзяды!

Гучна льецца ў сэрца журбота.
Зіхаціць барвяная лістота...