С севера – тучи, а с юга – улыбки,
Море штормило, швыряя улиток.

Брызги солёные, радуги блики,
Волны шалили, и слышались крики.

Словно корабль, надвигаются горы...

Не спеши проходить
Мимо клумбы цветов.
Красоту оцени
И подборку сортов,
Яркий цвет лепестков...

На таполях – барвовыя кветачкі.
Пах смалісты тучанскай вясны.
Бэз пад лямпай загадкава свеціцца –
Аздабляе асеннія сны…

Вочы маміны мне ўспамінаюцца
І валошкі ў палях залатых.
Туча* родная! Свет пачынаецца...

Город Несвиж, утром рано
Ты выходишь из тумана.
Днём жемчужиной сверкаешь,
Красотой всех поражаешь.

Ожерелье из озёр,
Кольцевых дорог узор,
Площадь, ратуши часы...

Што стаіш на гары, дуб-каржак векавы?
Голле болей не родзіць лістоту.
Вольнай птушкай снуюць над табою вятры,
Ім тваю не развеяць самоту.

А навокал квітнее наднёманскі край...

У. С. Караткевічу

На белых крылах шляхам Млечным
Ляціш над Оршаю сваёй:
Бліжэй – да нас, далей – у вечнасць
І вабіш душы навізной.
Тваё наследдзе – плынь гісторыі...

Вось і мяжа апошняя,
За ёю – небыццё.
Яшчэ трава не скошана –
Пражытае жыццё.
З маланкамі і ліўнямі
Прайшлі мае гады.
І з воблакамі сінімі...

У жыццё ўваходзіць чалавек.
Яму мы зычым добрай долі!
Хай не азмрочыць бурны век
Усмешкі гэтае ніколі!

У маленькім сэрцы цэлы свет
Умее зернейкам змясціцца,
І праз праменьчыкі вачэй
Ён бляскам казачным іскрыцца.

І цёплай робіцца зіма,
Што ў снягах даўно застыла,
Нібы снягурачка сама
Нам гэту ўсмешку падарыла…

Как слепые ходят по дорогам,
Так и я брожу во время сна
С тростью по неведомым порогам,
Чтобы достучаться до тебя.

Спотыкаясь, падая в распутье...

Падобна нацягнутай праз пустату струне,
Трымаецца дзіўная сувязь: ёсць ты і я,
Я ў танцы цябе напраўляю, ты ззяеш мне,
Але дакрануцца ці пацалаваць – ніяк.

Усіх ты прымаеш, я толькі здалёк гляджу,
Як побач з табой – то камета, то метэор.
Ты верыш: калі рызыкнем перайсці мяжу...