Ахапіла хмара вёску, агарнула
І дажджом над ёю ціхенька шапнула.
Ажыла травінка кожная ў садзе
Ды вясёлка паднялася ў даляглядзе.
П’юць ваду кусты агрэсту і ажыны...

* * *
Урок не выучил Антошка,
Прикинулся больным немножко
И, двойку чтоб не получить,
Решил ещё дневник забыть.
Но только грустным был финал –
Попала двоечка в журнал.

* * *
На перемене Тимофей
Бежал в столовку всех быстрей.
Кричал он: «Расступись, народ!»
И не вписался в поворот…

Дожджык начны невялічкі
Краўся ўсляпую ўздоўж вокнаў,
Дробнаю пырскаў вадзічкай,
Плакаў, шаптаў і вохкаў.

Бедны бяздомны дожджык!
Ну, пашкадуй ты вадзіцы…
Ціха, не плач, мой хлопчык…

Поутру пел петушок
Просыпайся, пастушок.

Полюбила песню Поля,
Принесла подарок полю,
Побежала по пшенице...

Я, конечно же, не кошка,
Отгадайте, почему
Иногда своей ладошкой
Ловко мышь к столу прижму?

Эту мышь котёнку Тимке
Ни за что не напугать.
На её блестящей спинке...

1
На месцы вішні – пень шурпаты.
На ім – сіямскі кот калматы.
У колер пня – хамелеон.
За наваколлем сочыць ён.

2
Мой пень такога ж колеру, як я.
Завуць мяне Маркіз, сіямскі кот.
І гэта тэрыторыя – мая!
Пільную хату, сад і агарод.
Люблю я віскас, фрыскіс, кіцікэт...

Спачатку пайшоў па стале.
Патупаў. Па гладкім абрусе
Пакоўзаўся, як па шкле.
Згарнуўся. Ізноў разгарнуўся.

Разявіў пацешна рот,
Пачмыхаў у розных сугуччах.
Мой гладкі, мой мяккі, як кот...

Шпачок са шпачыхай шпакоўню шукалі,
Каб лапы ката да гнязда не дасталі.
Пачулі, што ладзіць выдатнік Арцём...

Прызнавайся, вуж руплівы,
Што вясной купанне – дзіва!
Як вясна не студзіць жоўць –
Разам з дзецьмі ў рэчку… боўць.
Асалода з асвяжэннем...

Мухолов по кличке Прошка
Поселился у окошка:
– Как же муху заманить,
Западню ей учинить?
Растянул умело сети,
Муху держит на примете.
Выбрал в щели место он